Anna Goluba

Wpisy z tagiem: wolna wola

niedziela, 17 stycznia 2016

Z małego puzderka, chyba atłasowego, na pewno zaś w kolorze ciemnej czerwieni, wyjąłeś pierścionek. Spojrzeliśmy na siebie i w jednej chwili powiedzieliśmy sobie wszystko, nie wypowiadając ani jednego słowa. Zacząłeś wyjmować pierścionek - wielki, niemalże dwumetrowy facet próbujący ukryć wewnętrzne drżenie, pochylił lekko głowę, a właściwie głowa sama mu się pochyliła pod wpływem napięcia nieudolnie owo drżenie maskującego, a nawet je potęgującego, wielki więc, barczysty facet o mocnym choć zawsze jakby przyciszonym głosie, teraz wyciszony już do cna, wydobywał maleńki pierścionek z małego pudełeczka, jakby to był wielki głaz, który utknął w szczelinie świata, a od tego, czy mu się to uda, czy nie, miały zależeć nasze dalsze losy. Bo i przecież zależały. Po chwili, która na zawsze zawiesiła się w wieczności, i miała do mnie powracać wiele, wiele razy na jawie i we śnie, w końcu się udało. Włożyłeś mi pierścionek na palec. A ja wyprostowałam rękę na całą długość, lekko rozchyliłam palce dłoni, żeby lepiej przyjrzeć się pierścionkowi. Nie podobał mi się. Był ze złota - w żółtym kolorze, którego nie znoszę. To żółte złoto stanowiło oprawę dla czerwonego kamienia. Kamień dla odmiany był piękny, mienił się niezwykłym, głębokim, czystym blaskiem. Tyle, że całość nie komponowała się tak, jak trzeba. Nie przejmowałam się tym jednak. Uśmiechnęłam się patrząc na niego, potem odwróciłam się i spojrzałam na ciebie. Odpowiedziałeś uśmiechem, z nieskrywaną ulgą, wiem, że bałeś się, czy pierścionek mi się spodoba. Mój uśmiech powiedział prawdę, bo kiedy znów spojrzałam na pierścionek, ten wyglądał już inaczej. Żółte złoto zniknęło, zastąpiło je takie, jakie lubię - stylizowane na stare, lekko przyciemnione. Tworzyło ażurową skrytkę, owalną i wypukłą, dla ukrytego wewnątrz niej kamienia. Ten ażur raz przywodził na myśl dalekowschodnie wzory, wydawało się, że widać w nim węże, motyle, rozmaite stworzenia, może maski, innym znów razem kojarzył się z najnowocześniejszymi wzorami geometrycznymi, matematycznymi równaniami w których zaklęta była tajemnica wszelkiego stworzenia, źródło wszechbytu. Kamień zaś uwidoczniał się dopiero wówczas, gdy poruszałam dłonią; gdy nachyliło się pierścionek pod odpowiednim kątem, nagle zaczynał on pobłyskiwać czerwonym światłem, które trudno było od razu pojąć, nikt bowiem nie podejrzewałby, że można w ten sposób wpasować kamień w pierścionek; wszystkie kamienie we wszystkich pierścionkach znanych ludzkości prezentowały się zawsze ostentacyjnie, wypinały się, nadymały sobą, te najmniejsze i największe, te szlachetne i te mniej... A tu taki figiel. Pierścionek był piękny. Magiczny; to była żywa, nieskalana, stara jak świat, magia. Wspięłam się na palce, objęłam cię za szyję, a ty uniosłeś mnie do góry.
  - Musiał być robiony na zamówienie - powiedziałam cicho prosto w twoje ucho. - Nie ma możliwości, żeby istniał na świecie drugi taki pierścionek.
  - Narysowałaś go kiedyś, pamiętasz?
  W pierwszej chwili nie wiedziałam o czym mówisz i już miałam prosić cię o wyjaśnienie, gdy nagle przypłynął do mnie obraz sprzed lat: siedziałam na jakimś obłędnie nudnym i w związku z tym również ciągnącym się w nieskończoność, wykładzie na uniwerku, i nie chcąc usnąć, narysowałam, zaprojektowałam ten pierścionek.
  Pokazałam ci go wtedy. A może w innym czasie, kto to wie?
  - Mogłabym być projektantką biżuterii, nie sądzisz? - zapytałam, śmiejąc się. To miał być trochę żart, trochę nie. Kiedyś marzyłam o takiej pracy, ale zrezygnowałam z tego marzenia, z wielu różnych powodów. A może nie chciałam tego wystarczająco mocno? Może bałam się, że nie okażę się dość dobra? Albo... Marzenie jednak nie całkiem się rozpłynęło. Stałeś przecież wtedy przede mną z moim projektem w ręku, nagle dziwnie zamyślony. Wyglądałeś jak ktoś, kto wpadł na pewien pomysł, ale był tym tak zaskoczony, że wydawało się, iż to pomysł wpadł na niego, przechwycił go, mówiąc - to ja, to mnie szukałeś, choć o tym nie wiedziałeś.
  - Mogę to wziąć? - zapytałeś.
  Pamiętam, jak bardzo się zdziwiłam i jednocześnie ucieszyłam. Nie zapytałam po co ci mój projekt, choć wydawało się, że takie pytanie powinno paść, że aż się ono prosi, aby je postawić, ale byłam zbyt szczęśliwa, że podoba ci się to, co zrobiłam, aby myśleć o jakichkolwiek powinnościach.
  - Jasne - odpowiedziałam, z trudem opanowując się, żeby nie podskoczyć do góry z radości, zupełnie, jakbym była małą dziewczynką.
  I oto miałam go teraz na palcu. Po niewielkiej modyfikacji, która nastąpiła natychmiastowo, spontanicznie i samoistnie, a potem jeszcze znalazła swoją przyczynę we wcześniejszym wydarzeniu, uzasadniła samą siebie, wskazała na swoje pochodzenie, zapuściła korzenie w głąb.
  Taki rodzaj tłumaczenia, wizualnego i równocześnie charakteryzującego się niepodważalną logiką, dopasowującego do siebie poszczególne elementy, znałam również z przebywania na jawie. Nigdy mnie ono nie oszukało. Tu, gdzie teraz byłam, śniąc świadomie, mogłam zrobić o wiele więcej - przemienić kształt, który mi się nie podobał w taki, który bez reszty mnie zachwycił.   
  Zupełnie tak, jakby tutaj, w tej przestrzeni w której sen i świadomość przenikają się, tworząc tym samym nowy rodzaj energii, nową jakość, ta osławiona, wolna wola, przejawiała się najsilniej. Dziwne, prawda? A może jednak nie?

wtorek, 08 października 2013

"Informacja zawsze szuka ujścia."

"Elementary", reż. Michael Cuesta



Kiedy robisz cokolwiek, nieważne, czy w mikro - czy w makroskali, cały wszechświat podpowiada ci, czy to jest dla ciebie dobre, czy też nie. Autobusy nie podjeżdżają wówczas, gdy tak bardzo chcesz już być w umówionym miejscu, światła na skrzyżowaniu za nic nie chcą się zmienić, choć w trudnym do zniesienia napięciu czekasz, żeby wcisnąć pedał gazu, zmienić biegi i popędzić tam, gdzie - jak się wydaje - czeka na ciebie twoje przeznaczenie... Potem docierasz na miejsce i potwierdza się to, co było ci mówione - tutaj tylko stracisz czas...
Albo dzieje się wręcz przeciwnie - zmierzasz dokądś danego dnia, a cały świat otwiera się przed tobą - razem z autobusem / tramwajem zjawiasz się na przystanku, jakby zadziały się jakieś czary, jedziesz niespiesznie samochodem, a światła zmieniają się na skrzyżowaniach z czerwonych na zielone, ledwo do nich podjeżdżasz... Cały świat zdaje się mówić: "Tak, to tutaj, zapraszam"... Docierasz tam, gdzie nie spodziewałeś się cudów; a właśnie wtedy zaczynają się one dziać. Cała droga, jaką przebyłeś, mówiła o tym przez cały czas.
Albo któregoś dnia zostawiasz za sobą "cały ten zgiełk" i wchodzisz do lasu. Po nic. Bo masz dość. Chcesz się oderwać. Chcesz zapomnieć i chcesz, żeby o tobie zapomniano. Idziesz, nie szukając sensu, ani celu, nie patrząc na drogę. Tracisz poczucie czasu i nagle spotykasz starszego człowieka zbierającego grzyby. Zagadujesz go o nie, choć nic cię one nie obchodzą, nie znasz się na nich, nie potrzebujesz ani ich ani żadnej o nich wiedzy. Chcesz tylko zakotwiczyć się w dookolnej przestrzeni, chcesz usłyszeć swój głos, siebie, właśnie w tym lesie, zwracającego się do zupełnie obcego człowieka, o którym jedno zakładasz z dużą dozą prawdopodobieństwa - mianowicie to, że nigdy więcej się nie spotkacie. To daje ci nieuświadomione do końca poczucie wolności, ulgi, to pozwala na oddech. I wówczas właśnie na swoje pozornie banalne stwierdzenie: "A, bo wie pan, ja to nigdy jakoś grzybów nie widzę", które nieoczekiwanie wyrzucasz z siebie po serii krotochwilnych pytań i odpowiedzi, jakie wymieniliście, słyszysz od tego starszego człowieka, patrzącego na ciebie, przenikliwie, a jednocześnie ciepło, dziwnie błyszczącymi, błękitnymi oczami: "Trzeba wiedzieć, gdzie patrzeć". I twój świat się zatrzymuje. Bo to jest informacja, jaka była ci potrzebna od dawna. Bo to ona wprowadziła cię do tego lasu, choć wydawało ci się, że uciekasz do niego przed wszystkim i przed wszystkimi. A ona właśnie tam już była, czekała. Czekała, zanim jeszcze do końca sformułowała się w tobie potrzeba jej uzyskania. Czekała, zanim w ogóle się tu pojawiłeś...Tu; na tym świecie.
Robisz po tym kilka kroków i uświadamiasz sobie, że tak bardzo przeniosło cię gdzieś indziej, iż nie powiedziałeś temu starszemu człowiekowi "do widzenia". A przecież wypadałoby, poza tym chcesz na niego jeszcze raz spojrzeć, upewnić się, że to co się stało, stało się naprawdę. Chcesz mu nawet powiedzieć więcej - jak było dla ciebie ważne to, co usłyszałeś...Choć wiesz, że to się nie uda, że nie znajdziesz w sobie takich słów. Ale "do widzenia" - może być przy okazji zwyczajnie, po ludzku, przyjazne... Odwracasz się, rozglądasz. Nigdzie nie widzisz starszego człowieka. Szybko tłumaczysz sobie, że pewnie staruszek był bardzo żwawy i dał kilka dużych kroków w głąb lasu, w jego nieznane ci, gęste ostępy. To twój racjonalny umysł błyskawicznie rzuca ci koło ratunkowe; i tak jest dobrze, na ten moment tak musi być. Ale informacja, którą uzyskałeś, w tobie pozostała. Bo "informacja zawsze szuka ujścia" - i tak się dzieje w każdym z nieustannie przenikających się światów.
Z upływem czasu zaczynasz rozumieć, że nic w tym spotkaniu nie było przypadkowego, że w ogóle nie ma przypadków, że byłeś i jesteś prowadzony, choć jednocześnie nikt i nic nie narusza tutaj twojej wolnej woli. I że nie ma w tym nic z paradoksu.
Przychodzi też w końcu dzień, kiedy na myśl o tym, gdzie zniknął wówczas starszy człowiek, uśmiechasz się lekko do siebie. Ten uśmiech zaś, niezależnie od ciebie, daje innym znać, że wiesz więcej. Ale jedyne, co im wówczas możesz powiedzieć i poradzić, to to, żeby odnaleźli swój las. Tam będzie czekał na nich ich Mędrzec. A to w jakiej postaci go ujrzą i to, co od niego usłyszą, będzie już tylko zależało od tego na jakim poziomie akurat będą się znajdowali...

sobota, 06 października 2012

Także o momencie w którym spotykają się ezoteryka i nauka.
Kocham ten moment; z wielu różnych powodów. Przede wszystkim dlatego, że im więcej takich momentów, tym bardziej stanie się jasne, że nadzwyczajne możliwości ludzkiego umysłu są tak naprawdę czymś naturalnym, a dla tych, którzy tego potrzebują, również czymś mierzalnym. Bo dopiero wtedy, gdy przestaniemy się zdumiewać tym, co jest normalne i przynależne naszej naturze, będziemy mieli szansę, aby wykorzystać to w maksymalnie pozytywny, praktyczny sposób, który udoskonali ludzkie życie na wielu poziomach.

"Swami Rama, młody jogin, założyciel Instytutu Himalajskiej Jogi w Pensylwanii, badany w klinice Menninger potrafił siłą woli wytworzyć w mózgu fale charakteryzujące głęboki sen. A po wyjściu z tego stanu dokładnie pamiętał wszystko, co się działo w tym czasie, i to znacznie dokładniej aniżeli sami badacze, którzy byli ponoć całkowicie przytomni."


Georg Feuerstein "Na początku była liczba" 

And that's the point.

czwartek, 12 kwietnia 2012

Przypadek nie istnieje. To, że w danej chwili nie potrafimy pojąć zależności między zdarzeniami / sytuacjami (gdyż określenia "przypadek" zwykle używamy w odniesieniu do zdarzenia, które niczym klin wbija się w naszą rzeczywistość, tj. nie przystaje do niej, w sposób ewidentny nawet nie przypomina tego, czego oczekiwaliśmy lub na co liczyliśmy) nie oznacza, że coś wzięło się znikąd, że dane zdarzenie zostało wyabstrahowane z ciągu przyczyn i skutków. To my nie rozumiemy jego logiki, nie jesteśmy w stanie przeniknąć subtelnych schematów, których jest wynikiem, stanowiąc zarazem przyczynę kolejnych zdarzeń. Dopiero z upływem czasu dostrzegamy jego wagę i konieczność przejawienia się, ale nawet wtedy nie zawsze jesteśmy w stanie na to przystać, oddając się tym samym pod władzę nieznanych, ślepych sił, rzekomo rządzących naszym życiem.

Nie warto więc przywiązywać się do pojęcia "przypadek" pod którym de facto nic się nie kryje, bo to tylko osłabia naszą sprawczość, kreatywność i wolną wolę. 


piątek, 17 czerwca 2011

Nawet najgorsze rzeczy w naszym życiu dzieją się po coś; po to mianowicie, aby człowiek zrozumiał kim jest, dokąd dąży i czego tak naprawdę
pragnie. Te najgorsze zdarzenia są niczym klin, który rozszczepia zastałe struktury stworzone z naszych utartych poglądów i przekonań. Prawdziwy tragizm sytuacji polega jednak na tym, że w rzeczywistości nie należą one i nigdy nie należały do danego człowieka, nie są jego; zostały mu bowiem wmówione zanim zdążył cokolwiek w życiu wybrać, zanim zdążył o czymkolwiek zadecydować. Po czym można poznać czy owe idee przynależą do niego, czy też nie? Ano właśnie po sile rażenia wspomnianych zdarzeń, które przychodzą do człowieka wtedy, gdy rodzi się w nim świadomość rozróżniająca. Gdy tylko bowiem raz jeden, jedyny, człowiek zatrzyma się i powie "nie" temu, co nie jest jego, co odczuwa jako zadrę we własnym sercu i we własnej duszy, jako gwałt na swojej psyche - wówczas już nie będzie mógł się cofnąć. 
Czy zawsze tym ponownym niejako narodzinom musi towarzyszyć najpierw ból, a potem walka?
Nie.
Nie, jeśli ktoś dorastał w przyjaznym środowisku, tj. w środowisku, które mówiło "tak" jego najpierwszym wyborom, jego najpierwszym odruchom. W środowisku, które mówiło "tak" zamiast znanego wszem i wobec aż za dobrze: "oszalałeś, nikt w naszej rodzinie nigdy się czymś takim nie zajmował!"
No i co z tego?
Ale teraz się zajmuje.
I też przecież należy do rodziny, a więc ma pełne prawo, aby - zarówno kontynuować usankcjonowane już tradycje - jak i zapoczątkować nowe. W żadnym stopniu nie jest to jego kaprys. Każda bowiem energia, a więc i ta, która służyła podtrzymywaniu, kontynuowaniu i wypełnianiu danej tradycji, kiedyś w końcu się wyczerpuje.
Z upływem czasu okazuje się też, że jedno zawiera w sobie potencjał drugiego.
I tak np. w rodzinie w której tradycją jest prywatna praktyka stomatologiczna w pewnym momencie pojawia się ktoś, kto po godzinach pracy ma zwyczaj malować obrazy. W dodatku zaskakująco (lecz tylko dla otoczenia) różne od tego, jakim człowiekiem wydaje się on na co dzień, bowiem: "Nie jesteśmy tak mało skomplikowani, jakby - dla zaspokojenia swych potrzeb - życzyli sobie tego nasi przyjaciele." (Virginia Woolf "Fale") Ale to już nieco odrębny rozdział. Teraz ważne jest to, że dla następnego członka rodziny malowanie obrazów może okazać się już nie tylko hobby pozwalającym mu na chwilowe "odrywanie się" od rzeczywistości i jej odreagowywanie, lecz wypełni go całego, będzie stanowiło kwintesencję jego życia, podczas gdy sama możliwość kontynuowania (wciąż przykładowej) stomatologicznej praktyki będzie jawiła mu się jako coś zupełnie abstrakcyjnego i w żaden sposób do niego nieprzystającego.
Nie ma nic bardziej naturalnego niż to właśnie przesunięcie. Bo nasze plany i zamysły są tak naprawdę częścią, składową Wielkiego Planu, który realizuje się przez całe pokolenia, ale nie w sposób tak jednostajny i monotonny, jak podpowiada nam to nasz strach i wynikająca z niego skłonność do zachowawczości. Ten Plan jest wiecznie żywy, co więcej - jest tak skonstruowany, aby bezustannie mogła się w nim przejawiać nasza wolna wola; to jej istnienie zapewnia mu realizację.  
Paradoksalne? Wcale nie. Ale o tym pisałam już w innym artykule.

| < Październik 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Zakładki:
Mój poprzedni blog
Jeśli chcesz współpracować ze mną - w dziedzinie literatury, ezoteryki lub w innej, która będzie interesująca dla Ciebie i dla mnie; jeśi chcesz podzielić się ze mną przemyśleniami na tematy, które poruszam na swoim blogu...
Moje publikacje
Moja sztuka teatralna
Tagi
(C) Copyright by Anna Goluba  PustaMiska - akcja charytatywna