Anna Victoria Goluba
Blog > Komentarze do wpisu

Cicha błyskawica.


Haiku przekracza „zwyczajowe” rozumienie ¶wiata na rzecz intuicji. Haiku to również co¶ znacznie więcej niż odczucie otaczaj±cego nas ¶wiata. Haiku jest błyskiem, jaki powstaje w gwałtownym zderzeniu rozumienia i odczucia, ale to jednak nie znaczy znowu, że jest wrażeniem, bo haiku sięga znacznie głębiej niż wrażenie. Zderzenie rozumienia i odczucia niczym błyskawica trafia w nasz± pod¶wiadomo¶ć wydobywaj±c z niej to, o czym wiedzieli¶my od zawsze, ale nie potrafili¶my tego ubrać w słowa. Dlatego też do¶ć często zdarza się, że ci, do których haiku trafiło w ten sposób (a trafia albo wła¶nie tak albo wcale) - sami również zaczynaj± je pisać. Ewentualnie - co chyba lepiej oddaje prawdę - zaczynaj± docierać do haiku w sobie. Bo haiku jest pewn±, ¶ci¶le okre¶lon± umiejętno¶ci± widzenia ¶wiata. Podobne widzenie rzeczywisto¶ci charakterystyczne jest dla najlepszych fotografów - ze wszystkiego, co ich otacza, z całego (pozornego) chaosu, ze ¶wiata podlegaj±cej bezustannej przemianie potrafi± wychwycić nieuchwytne, zatrzymać obraz, który w ¶wiecie przemian mógłby pozostać niezauważony jednak z chwil±, gdy zostaje uwieczniony, wykadrowany z cało¶ci, zaczyna nabierać samoistnego sensu, z wycinka ¶wiata staj±c się całym ¶wiatem. I mówi nie tylko sam za siebie, dopowiada również rzeczywisto¶ć istniej±c± poza kadrem. Podobnie haiku - w umy¶le czytelnika niespodziewanie otwiera nowy wymiar przestrzeni w pewnym sensie niemal równie wyrazistej jak ta fizykalna, bo ona również oddziałuje na nas cało¶ciowo. Przestrzeń ta istnieje w haiku potencjalnie, niejako w domy¶le, w tajnym, pozasłownym, odbywaj±cym się na najgłębszym, pod¶wiadomym poziomie, porozumieniu czytelnika z autorem.


Lamelli; grudzień, 2007 r.

pi±tek, 03 listopada 2017, annago1
(C) Copyright by Anna Goluba  PustaMiska - akcja charytatywna